De nadagen van Nico
Patrick Brannigan
Smashwords Edition
Copyright 2011 Patrick Brannigan
Smashwords Edition, License Notes
This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.
~
Veel mensen vinden het onbegrijpelijk dat ik Nico mis. Daar maak ik me kwaad om. Die mensen begrijpen niet wat hij voor me betekende. Ze begrijpen niets van vriendschap. Nico was één van mijn beste vrienden. Ik ben samen met hem opgegroeid. Hoe kan zo iemand nou mijn heimelijke vijand zijn?
Ik kwam hem tegen toen ik vijftien was, dus Nico was erbij toen ik mijn eerste rit op mijn Honda CD-50 maakte. Hij troostte me nadat mijn kalverliefde mijn liefdesbrief aan al haar vriendinnen had laten lezen. Hij stond me grijnzend op te wachten toen ik voor het eerst met een meisje naar bed was gegaan. We gingen samen op de wilde vaart na ons eindexamen, doorstonden stormen en bezopen ons in de havens van Alabama, Guadeloupe, Algerije en Guyana. Toen ik het huis uit ging en mijn ouders miste, stelde Nico me voor aan mama marihuana en papa paddo. In die dagen struinden we giechelend door eindeloze wouden, in warm gezelschap.
We moesten tegelijk het leger in. We verjoegen de verveling met drank, speed en cocaïne. Nico hielp me door de eenzaamheid van mijn studietijd heen. Na mijn afstuderen maakten we eindeloze autoritten door Zweden, Griekenland, Frankrijk, Marokko en Oost-Afrika. Nico was bij me in die hoerentent in Athene, toen we veel te dure champagne dronken en we gedwongen werden onze rekening leeg te pinnen. Hij stond samen met mij op de top van de Kilimanjaro. We werden samen volwassen, met vallen en opstaan. Waar hij was, ging ik ook. Waar ik ging, ging hij met me mee. Nico was een rotsvast deel van mijn leven.
Ook in mijn latere leven bleef hij een trouwe vriend. Hij was getuige van mijn huwelijk. Hij sloeg een arm om me heen toen Nanda een miskraam kreeg. Hij deelde in mijn vreugde toen we onze kinderen kregen. Hij heeft nooit een verjaardag van de kinderen overgeslagen, hoewel Nanda hem altijd met smeulende blikken trachtte te doden. Ja, Nanda haatte Nico. Het liefst zou ze zijn nek hebben gebroken. Ze droeg haar haat over op onze kinderen, die altijd schamper over hem spraken.
Maar Nico is er nu niet meer. Hij is weg.
Ik moest hem uit mijn leven bannen. Ik had geen keus meer. Hij begon me te irriteren. Hij zat teveel op mijn lip. Zijn gezelschap benauwde me, benam me de adem. Tegelijk was ik veel te afhankelijk van hem. ’s Avonds kon ik pas slapen als ik zeker wist dat hij in de buurt was. Dat is toch vreemd? Zijn vriendschap kostte me ook teveel. Hij nam altijd alles, maar gaf verdomde weinig. Ja, gezelschap, troost en het gevoel cool te zijn. Dat was het wel zo’n beetje.
Ze zeggen dat je je eigen beslissingen niet mag beklagen. Ook al gaat die beslissing tegen je gevoel in. Maar toch. Mijn leven is niet meer hetzelfde. Ik heb nooit veel vrienden gehad, want ik hecht me niet zo makkelijk. Nu heb ik één van mijn beste vrienden weggestuurd. Ik mis hem. Ik betrap mezelf erop dat op straat om me heen kijk of ik hem ergens zie. Ik mis hem het meest als ik ’s avonds mijn eerste whisky achterover sla. Of als ik een kater heb en ’s ochtends probeer de scherven van mijn geheugen bijeen te vegen. Ik ben eenzaam. Ik verveel me.
Als Nanda me woedend maakt, als de kinderen me tot waanzin drijven, als ik eigenlijk met een mitrailleur om me heen wil maaien – was Nico er nog maar. Hij zou me troosten. Hij zou me oppeppen. Hij zou mijn illusie van vrijheid herstellen.
Dit zijn de nadagen van Nico. Mijn herinnering aan hem is nog levendig, maar dit zal tanen. Dit is zijn zwanenzang, zijn grafschrift. Vaarwel, Nico.
~
Over de auteur
Patrick Brannigan (1971) was matroos op de wilde vaart, soldaat der eerste klasse en kelner op het zonnige Lefkas. In 1998 studeerde hij af als historisch letterkundige aan de Universiteit van Amsterdam. Patrick ging daarna lange tijd op safari in Afrika. In 2006 schreef hij een vertaling van de avonturen van een 17e-eeuwse VOC-matroos. Sinds enkele jaren richt hij zich op de genreliteratuur, doet actief mee aan verhalenwedstrijden en zit in de redactie van Pure Fantasy Magazine. In 2011 won hij de NCSF-prijs én de Unleash Award.
Patrick woont vlakbij Amsterdam met zijn vrouw en kinderen. Hij staart af en toe in een kampvuur onder invloed van allerhande hallucinogenen, verliest zich in virtuele werelden en werkt ondertussen stug door aan zijn meesterwerk, dat ongetwijfeld de gehele wereld zal veranderen.